نوع زبانی که هر کودک یاد می گیرد و چگونگی استفاده از آن به محیطی بستگی دارد که در آن زندگی  می کند. همین طور یک کودک طبیعی با توانایی بالقوه داشتن احساسات مختلف به دنیا می آید. ولی نوع این احساسات، به تجارب محیطی او بستگی پیدا می کند. در مهد کودک و کودکستان می توان جهت و میزان گسترش رشد کودکانی را که در آن تربیت می شوند تعیین کرد. البته کودکستان جای خانواده را نمی گیرد ولی می تواند مکمل آن باشد. و آن هم در شرایطی که در کودکستان بتواند نقش خود را به عنوان عامل موثر در رشد ذهنی، اجتماعی، عاطفی و اخلاقی کودک ایفا کند. کودکستان باید اهداف مشخصی را دنبال کند که جوابگوی نیازهای کودکان باشد. لازمه پیاده شدن این اهداف وجود مربیان تربیت شده ایست که از تخصص و تجربه کافی برخوردار باشند. علاوه بر دوست داشتن بچه ها از مسئولیت خود، آگاه بوده و چگونگی برخورد با کودکان را به خوبی بدانند و همچنین از مراحل مختلف رشد کودکان آگاه باشند و بتوانند بر اساس آن کودکان را هدایت کنند و محیطی مناسب بر مبنای حفظ آزادی معقول و مشروط کودکان، شادمانی آنها و آموزش غیر مستقیم در خلال بازی را فراهم کنند.

کودکان از حدود سه سالگی نیازمند بازی با کودکان و دوستان همسن خود هستند. کودک به محیطی نیاز دارد که بتواند در آن بدود و بازی کند و در خلال فعالیت ها با پدیده های جهان خلقت و روابط حاکم بر جهان و اجتماع و انسان ها و محیط زندگی خود آشنا شود.

در کودکستان باید کنجکاوی های طبیعی کودک مورد توجه و ترغیب قرار گیرد و برنامه های آن باید به اندازه کافی قابلیت انعطاف داشته باشد. پس آنچه کودکان انجام می دهند و موقعیت هایی که برای آنها فراهم می شود باید با خصوصیات سنی آنها هماهنگ باشد.

بازیهای گوناگون باید در مرکز برنامه کودکستان قرار گیرد و به عنوان مهمترین عامل رشد جسمانی، اجتماعی، عاطفی، اخلاقی و عقلانی تلقی شود. در یک کودکستان خوب مهارت ها و تجارب کودک از طریق بازی رشد می کند و شکل می گیرد و پشتوانه آن نیز وسایل و مواد گوناگون و مربی با تجربه است که بازی را بهترین طریق یادگیری، به حساب می آورد. بازی، توانایی های کودک را بکار می اندازد و خلاقیت به همراه می آورد. بازی جزئی از زندگی کودک و یکی از ضروریات مسلم رشد است و کودکان را برای زندگی بزرگسالی آماده می کند.

مربی به نوبه خود فعالیت هایی را برای بچه ها سازمان می دهد ولی بیشترین فعالیت ها و بازی ها باید بوسیله خود بچه ها انتخاب شود. اگر مربی ارزش بازی را درک کند و روش آموزش را بداند، کنجکاوی های طبیعی کودک را تشویق می کند و زمینه ای فراهم می کند تا آنها برای پرسش های خود پاسخ مناسب را پیدا کنند. به سوالات آنها با دقت و حوصله گوش می دهد و به آنها کمک می کند تا برای سوالات خود پاسخ مناسب بیابند و به موقع پیشنهادهای سازنده خود را با مهارت به کودکان ارائه می نماید ولی به هیچ وجه مداخله نمی کند بلکه کودکان را کمک می کند تا خودشان رشد یابند، تجربه کنند و اجتماعی شوند.

کتاب:   کودکیاری     مولف: دکتر پروین کدیور






تاريخ : چهارشنبه ۱۳ شهریور ۱۳٩٢ | ٩:٢٠ ‎ب.ظ | نویسنده : سمیرا کارگر | نظرات ()
.: Weblog Themes By RoozGozar.com :.